♫En ek weet die toekoms is onseker
En die donker is digby
En ek weet ons wag ’n lang reis
Reg deur die woestyn
Maar jou land is my land♫
— Tabitha, Lied van Ruth – My land is you land
Zo voelde het, een lange reis, recht door de woestijn, op weg naar een onzekere toekomst, met daarbij jij als zorgverlener als mijn gids.
Jij vertelde mij:
- dat er een kwaadaardige tumor in mijn darm zat.
- dat ik geen uitzaaiingen had.
- dat een simpele darmoperatie voldoende zou zijn.
- dat je tijdens de operatie moest staken, omdat het niet de juiste keuze was.
- dat ik tóch uitzaaiingen had.
- dat de operatie niet beter had kunnen gaan.
- dat er nog meer uitzaaiingen waren.
- dat chemotherapie alsnog noodzakelijk was.
- dat mijn eerste scan goed was.
- dat mijn tweede scan goed was.
Jij vertelt deze boodschappen vele malen per dag. Per week. Per jaar. Het is je werk. En ik, ik ben je patiënt. Ik voelde mij veilig in je handen. Doordat je wist wat de volgende stap zou zijn. Niet omdat je wist wat de uitkomst zou zijn. En je had altijd het beste voor mij voor ogen. My land was you land. Dat was het enige wat telde.
Bij jullie was ik ook op mijn kwetsbaarst. Naakt op een operatietafel. Nog naakter aan het bureau. Luisterend naar uitslagen. Ingewikkelde diagnoses. Behandelplannen. Zelfs geen glimlach om mij achter te verschuilen.
Ik ga jullie nooit vergeten. Jullie ogen die alles verraden voordat jullie de woorden spreken die alles duidelijk maken. Jullie handen die alles heel maken. Jullie voorkeur voor bizarre klompen (serieus, waar koop je die?).
Jullie zullen mij niet herinneren zoals ik jullie herinner. Maar ik draag jullie bij me. In mijn littekens, in mijn vertrouwen, in het leven dat ik nu leef.
Dank jullie wel. Dat jullie dit voor mij hebben gedaan.