Hé. Zo ken je mij, hè. Lachend, en balend van mijn niveau op de tennisbaan. Iets te grote dromen voor mijn kwaliteiten, maar met heel veel plezier. Dit ben ik.

Maar dit was ik ook, 2,5 jaar geleden; patiënt op de afdeling oncologie. 38 jaar oud, totaal niet de doelgroep en toch kreeg ik te horen: uitgezaaide darmkanker, stadium 4.

Grappig detail, voor zover je het grappig kan noemen: de tumor was ongeveer zo groot als een tennisbal.

3,5 jaar geleden begon ik vol enthousiasme met tennis. Na een jaar stond ik dus oog in oog met een heel andere bal. Niet zo’n mooie gele (of zijn ze nou groen?). Een tumor, even zo groot, andere wedstrijd.

Alhoewel, de tennisbal was niet de enige overeenkomst. Mijn tennismaatjes weten dat ik van een (super)tiebreak houd. En die zin, om je toch nog een keer extra op te laden om weer door te gaan, die zin kon ik tijdens mijn behandeling goed gebruiken. Eén van de dingen waar je wel invloed op hebt.

Nu denk ik overigens niet dat ik het overleven van mijn ziekte te danken heb aan mijn veerkracht of aan mijn immer positieve instelling. Ik heb het te danken aan slimme wetenschappers, knappe dokters.

En vooral aan onderzoek dat er kon zijn omdat er talloze mensen daarvoor hebben gefietst, gelopen, gezweet.

De Alpe d’HuZes, sponsoracties, al die kleine en grote acties voor KWF. Terwijl ik plat lag van de chemo, heb ik vaak liggen denken: als ik dit overleef, hoe vaak moet ik die klereberg oplopen om mijn schuld af te lossen. Die schuld, dat is geen geld. Dat is het besef dat ik hier nog ben omdat anderen zich hebben ingezet voor onderzoek. Niet voor mij, maar vanuit hun eigen verhaal. En verhaal waar ik geen rol in had, en waar ik nu, jaren later, mijn leven aan te danken heb.

Onmogelijk natuurlijk, die schuld aflossen. Maar ik heb mij voorgenomen om mij elke dag in te zetten om mijn leven te laten tellen. Dat de inzet van iedereen niet voor niets is geweest.

En tot nu toe lukt dat: blijven leven.

In de wedstrijd Kanker versus Ingeborgh, is het Advantage Ingeborgh.

Advantage, geen matchpoint. Want zo werkt dat niet met uitgezaaide kanker, het moment dat ik ‘gewonnen’ heb zal niet komen. Niet af, met een voorlopig voordeel, dat wel. Maar die berg oplopen in Frankrijk om de overwinning binnen te slepen…. non merci, monsieur.

Gelukkig kun je op allerlei manieren acties starten voor KWF. Ik heb gekozen voor tennis. Tennis is voor mij een meetlat voor mijn herstel geworden. Twee jaar geleden stond ik, twee weken na mijn laatste chemo, trillend als een rietje op het Stadtmüller-toernooi. Daarna zijn talloze wedstrijden gespeeld in ijzige kou, waarna ik een week moest herstellen, trainingen waarna ik de uitleg van Gijs al vergeten was voordat hij begonnen was, erachter komen dat mijn conditie ‘ineens’ toch weer vooruitgang boekt, of dat ik zelfs in de supertiebreak mijn racket nog enigszins goed vast kon houden.

Dat is de reden waarom ik het idee bij MLTC neerlegde: laten we iets doen voor KWF. En het werd meteen omarmd. En niet alleen door MLTC, maar door vele andere vrijwilligers en ondernemers. Ik draag ze allemaal een warm hart toe.

Maar omarmen is nog geen actie. Het evenement staat, en nu hoop ik op jullie. Speel mee, kijk toe, help als vrijwilliger, doneer, start je eigen actie. Iedereen is welkom!

We zetten ons in voor iets wat we wel kunnen beïnvloeden, met liefde voor het spel, in verbinding met elkaar. Allemaal voor onderzoek dat jou, of de mensen van wie je houdt, misschien nog een jaar of een heel leven extra geeft. En jij alleen maar met tennis- of padelballen hoeft te dealen.

Doe je mee?

Alle informatie over onze actie en het programma vind je op meppelvoorkwf.nl. Volg ons op Instagram @meppel.voor.kwf, of neem contact op via meppelvoorkwf@gmail.com.