Lief universum,
Het schijnt dat jij een plan hebt. Een bigger picture. Karma: wat je geeft, krijg je terug. Nou, namens mijn vrienden van de poëtische metalband Limp Bizkit, stuur ik jou de volgende boodschap. Ik raad je aan om ‘m KEIhard op te zetten. Want dat is de enige manier waarop hij echt lekker binnenkomt, en geloof mij, ik weet hoe dat voelt. Senior ervaringsdeskundige op het gebied van het incasseren van shit. Aangenaam.
♫My suggestion is to keep your distance cuz right now I’m dangerous
We’ve all felt like shit
And been treated like shit
All those motherfuckers that want to step up
I hope you know I pack a chain saw
I’ll skin your ass raw
And if my day keeps goin’ this way I just might break somethin’ tonight…♫
– Limp Bizkit, Break Stuff
Karma.
De wet van oorzaak en gevolg. Goede daden leiden tot positieve resultaten en slechte daden tot negatieve gevolgen. Karma is de energie die je creëert met je handelen, en die uiteindelijk bij je terugkomt.
Ik heb hier lang in geloofd. Lang gedacht: als je de goede dingen blijft doen, dan komt het op een dag goed.
Maar na alle jaren waarin de ellende zich sneller opstapelt dan bergen plastic afval, ben ik hier anders naar gaan kijken.
Ik heb inmiddels 2 theorieën:
Theorie 1: In mijn vorige leven was ik een monster. Jeffrey Dahmer wellicht? En in dit leven mag ik, vermomd als hardwerkende moeder, goedmaken voor al mijn zonden. Niet echt een lekker scenario hè?
Theorie 2: Ik moet de eerste helft van mijn leven alle shit incasseren. Goed blijven functioneren ondanks alles. En dán, dan wordt het in de tweede helft (net 40 geworden, hiephiep.. ) van mijn leven één groot regenbogen- en glitterfestival, Coachella on steroids.
Vertel jij het mij maar, welke van de twee is het?
Man man man.
Ik geef liefde. Aandacht. Tweede- en twintigste kansen. Humor. Vertrouwen. Mijn nachtrust. Mijn spaargeld. Mijn energie. Kortom, zo ongeveer ‘alles wat ik heb’. Nou ja, alles wat ik had. Want het is inmiddels allemaal stukken minder.
En toch, toch blijkt het niet genoeg. De constante modderstroom blijft maar over ons heen spoelen. Alsof wij ons hebben gevestigd in een bergdal en het is regenseizoen en klimaatverandering in één. Alsof jij denkt: kom, laten we er nog een stroom overheen spoelen, misschien leert ze het dan eindelijk.
Maar wat de f*ck dan? Wat moet ik nog leren dan, lief universum?
Dat ik mezelf moet onderdompelen in de modder, alsof ik op een soort spirituele spa-dag ben? Wat een vernieuwende behandeling voor een glanzende huid! Ik heb nieuws voor je: er is niemand, letterlijk niemand, geïnteresseerd in de shinyness van mijn huid.
Eerste liefde
Want zoals je wel weet: mijn eerste liefde, verslaafd. Verwoestend als een tornado door mijn leven geraasd. Ik dacht liefde overwint alles. Ik vergat één detail: liefde moet wel van twee kanten komen. Als de andere kant meer houdt van wit poeder dan van jou, dan valt er niks te winnen. Alleen te verliezen.
Maar goed, als dat nog niet genoeg was, besloot hij ook nog het juridische circus open te trekken. Mijn ex, die niet eens weet wat financiële verantwoordelijkheid betekent, maar wél vrolijk mijn spaargeld had doorgesluisd naar de lokale dealers, had ineens een advocaat nodig.
Waarom? Omdat hij zich niet aan zijn eigen afspraken hield. Omdat hij diep in de duistere krochten van zijn verslaving zat, maar z’n gezicht wilde redden bij zijn omgeving. Zijn omgeving die liever wegkijkt dan dat ze de beerput opentrekken, want hé misschien kom je jezelf wel tegen in de beerput. Dus liever wijzen ze naar iemand anders, rara wie mocht dat zijn.
Hij kreeg, en krijgt nog steeds een advocaat. Betaald door de overheid. En ik? Ik mag de mijne zelf betalen. Omdat ik te veel verdien. Omdat ik blijf werken. Omdat ik mezelf, ondanks alles, overeind houd.
Ja hè, geweldig toch karma.
Elk bullshitverhaal dat hij weer aan een nieuwe advocaat op de mouw spelt. Ik moet me ertegen verdedigen. Moet, want zo werkt het als je wordt gedagvaard. Onzin of niet, je moet jezelf (laten) verdedigen.
En telkens trok hij zich terug. Waarom zou dat zijn? O wacht — misschien omdat er niks van klopte?
Maar de rekeningen? Die komen wél. In het familierecht betaal je je advocaat gewoon zelf, of je nu in het gelijk wordt gesteld of niet. Honderden euro’s. Duizenden.
Hoe rechtvaardig is dit?! Mijn advocaat, altijd dezelfde, topper dat ze is, liet op een gegeven moment vallen dat ze de proceskosten op de andere partij ging verhalen. En toen werd het (even) stil.
Nieuwe liefde
En daarna, kwam er opnieuw een lichtpunt. Mijn tweede liefde. Wat begon het fijn. Hij beloofde dat hij het beter zou doen. En dat deed hij ook. We gingen al snel met zijn vieren op vakantie. Wat een weekje ontspannen had moeten zijn, eindigde na een heftig ongeluk op dag twee, in een ziekenhuis, en een repatriëring van ons vakantieadres terug naar huis. We lieten ons niet tegenhouden. We gingen zelfs samenwonen. Dat plezier heeft welgeteld 16 dagen geduurd.
Want toen, toen kwam mijn diagnose. Onze mooie toekomstplannen verdwenen samen met hem in de mist van zijn hoofd. En uiteindelijk koos hij voor de enige uitgang die hij toen nog zag. Zonder afscheid. Ik heb hier geen woorden voor.
Ziekte
Iets waar ik wel woorden voor heb: ‘Mijn diagnose’. Want jij, jij lief universum dacht natuurlijk: wat kan ik nou nog méér doen om haar een uitdaging te geven? Dus BAM. Kanker. Niet zo’n lief klein knobbeltje dat je er even uit laat halen. Nee hoor, jij ging meteen all-in. Een operatie die niet zou misstaan in een aflevering van New Amsterdam. Chemokuren die, een jaar later, nog steeds dagelijks mijn functioneren saboteren. En dan dat valse gevoel van ‘geluk’ omdat ik, jawel, mijn haar mocht houden. Oehlala, lucky me.
Dealers
En dan nog iets. Dealers. Van die enge types met het gore lef om ons op straat te groeten. Alsof mijn dochters en ik oude bekenden van ze zijn. Wat bezíélt je?
Ja, je hebt flink geprofiteerd van mijn zieke ex. Je hebt zijn verslaving gevoed. Het monster in stand gehouden. En ondertussen vulde jij je zakken met geld waar ik mijn pensioen van had willen betalen. Oké, prima. Maar heb dan in godsnaam niet het gore lef om mij, en al helemáál mijn dochters, aan te spreken.
Fuck. You.
Instanties
En dan, last but zeker niet least: instanties. De politie. Die niet reageert op aangiftes. Die je adviseert om misschien toch maar geen aangifte te doen. Omdat je anders een tegenaangifte kunt verwachten. Dit, nadat ik, in mijn eigen huis, voor de ogen van mijn kinderen, ben aangevallen?!
Maar ik wilde ze iets anders meegeven. Namelijk dat je áltijd voor jezelf op mag komen. Dat je niet moet luisteren naar mannen die je het tegendeel vertellen. Dus ik ging. Deed een aangifte, welke 3 uur duurde. Vertelde mijn hele ziel en zaligheid aan de agent. Hij maakte hier een mooie samenvatting van. En daarna? Precies, nooit meer iets gehoord. “Waakzaam en dienstbaar”, zeggen ze. Sure. Oké.
En dan de grootste grap: de instantie die gaat over “een veilige thuissituatie” (ik noem geen namen)… Belt drie maanden ná het incident. Om te vragen of ze misschien iets kunnen betekenen.
Holy. Shit.
We waren nét een beetje aan het bijkomen. Ik had net een nota voor psychologische hulp van 400 euro afgetikt voor mijn dochter. Nee, lieve mensen. Dat is te laat. Wachtlijsten of niet, hulp die niet komt als je het nodig hebt, maar pas arriveert als je weer bijna staat, is geen hulp.
Ik heb meermaals gesmeekt om ondersteuning. Maar niemand hielp. Dus kom dan alsjeblieft niet op een zonnige dinsdagmiddag met een hulpaanbod dat ik blijkbaar móét aannemen, want anders sta ik er als moeder “slecht op”.
Laat dit helder zijn: ik ben niet het probleem.
Het probleem
Wat wél een probleem is: als je aan het overleven bent, stapelen de problemen zich op.
Het is een domino-effect, ook of zeker ook voor mijn dochters. De enige helden in dit verhaal.
Als het thuis kut is, dan voel je dat op school. Je hoofd zit zo vol dat er amper nog ruimte is om lesstof op te nemen. Je raakt sneller afgeleid, prikkelbaarder, en ineens ben je niet meer die vrolijke vriendin van vroeger.
Of je staat op de sportvereniging, met minder te geven dan daarvoor. En je simpelweg niet kunt geven wat er diep vanbinnen nog wél in je zit. Maar het wordt overschaduwd door de ellende.
En dit zorgt weer voor mij als moeder: meer gesprekken. Meer zorg. Weer je verhaal doen. Weer open zijn.
Alsof problemen automatisch betekenen, dat je je privacy moet inleveren. Omdat je aan iedereen die tussen kantoortijden zich zorgen maakt, verantwoording moet afleggen?
Ons leven is een f*cking etalage geworden. En niet de mooie van de Bijenkorf.
Maar gelukkig, we zijn sterk. En positief. Jaja. We weten het. Ik krijg er kotsneigingen van.
De eerstvolgende persoon die dat zegt, krijgt te maken met mijn innerlijke Limp Bizkit.
Want weet je wat, lief universum? Misschien is karma wel gewoon bullshit. Misschien gebeuren er gewoon dingen. Soms rotdingen, soms mooie dingen. En misschien heeft dat helemaal niks te maken met wat ik doe of niet doe.
Misschien moet ik stoppen met wachten op jouw grote plan en gewoon mijn eigen verhaal schrijven.
En dan mag je van mij die hele karma-theorie in je reet stoppen.
Liefs, Ingeborgh