Geschreven.
ALLE VERHALEN
Jarenlang leefde ik met een verslaafde partner zonder door te hebben dat ik zijn verslaving faciliteerde. Zelfs na onze breuk bleef zijn chaos ons leven beïnvloeden, tot we definitief kozen voor onszelf. Ik leerde dat ik niet verantwoordelijk ben voor andermans keuzes, wel voor de mijne.
Over hoe een chemo voelt als een kapsalon: je gaat zitten en ondergaat. Alleen is de metamorfose onvoorspelbaar.
De ironie van Dokter Google, overlevingsstatistieken en de dood.
Wat het écht betekent om te leven alsof je doodgaat. Niet door alles eruit te halen, maar door bewust te kiezen waar je je tijd en aandacht aan geeft. Voor mij betekent dat: bouwen aan de kracht van mijn dochters, ook als ik er op een dag niet meer ben.
Na kanker overleven komt de dankbaarheidsdruk. Maar hoe dankbaar moet je zijn? En waarom geldt die verwachting alleen voor overlevers?
Dankbaarheid aan alle zorgverleners die de weg wezen toen ik die zelf niet meer kon vinden. Voor iedereen die de geneeskunde tot hun land maakte.