Geschreven

De tribune

Ik sta in de arena. De rest zit op de tribune. Met advies.

Vanaf de zijlijn heeft iedereen makkelijk praten. Adviezen, meningen, goedbedoelde tips: ze regenen op me neer terwijl ik midden in het gevecht sta. Verhalen over de toeschouwers. En over de mensen die écht in de modder staan.

Ik moest eerst ik vinden. Pas daarna is er ruimte in wij voor mij. Over relaties die braken, en waarom dat nodig was om mezelf te ontdekken.
De meest inclusieve club ter wereld: de Kankerclub. Een mix van zwarte humor en herkenning, vol clubregels en absurde waarheden die laten zien hoe het echt is om lid te zijn.
Na kanker overleven komt de dankbaarheidsdruk. Maar hoe dankbaar moet je zijn? En waarom geldt die verwachting alleen voor overlevers?
Als alleenstaande moeder die herstelt van kanker herken ik Roosevelt’s arena maar al te goed. Over strijden in de modder en tribuneadviezen vanaf de zijlijn.