In het begin van je ziekteproces leef je van scan naar uitslag, van operatie naar volgende afspraak. Het zijn allemaal tussenstations. De ene met een beter uitzicht dan de andere, maar je bent onderweg. Je trein rijdt.
Toen ik te horen kreeg dat ik chemotherapie moest ondergaan, voelde dat als een eindeloze rit zonder haltes. Mijn chemo was adjuvant, aanvullend. De zichtbare kanker was al weg. Er was dus geen manier om zeker te weten of ik de behandeling nodig had, of hij zou aanslaan.
Het voelde alsof ik mijn leven voor twaalf weken op pauze moest zetten, terwijl ik net dacht dat ik weer een beetje aan het opkrabbelen was na de HIPEC-operatie.
De Countdown app
Wat ik wel wist: ik had houvast nodig. Structuur. Iets om op te bouwen. Toen vond ik het: een simpele countdown app. Maar voor mij werd het alles.
In die app bouwde ik mijn hele traject in dagen. Infuusdagen. Pillendagen. Hersteldagen. Dagen waarop ik me hopelijk beter zou voelen. Allemaal met mooie kleurtjes en bijpassende icoontjes. En natuurlijk, het belangrijkste, waar ik het allemaal voor deed: de einddatum. De dag van de laatste pillen.
Daarna nog twee weken herstellen (had ik met mezelf afgesproken (dus was het waar), en dan zou ik weer ‘de oude’ zijn. Tijd lijkt zo betrouwbaar. Je kunt het meten, indelen, afstrepen. Mijn countdown app deed precies dat.
Alleen: objectieve tijd bestaat niet als je leven stilvalt. Een chemokuur kan voelen als een jaar. Een dag wachten op een uitslag als een eeuwigheid. En ineens is er wéér een week voorbij waarin je niets anders deed dan volhouden.
De tijd liep door. En de countdown was completed. Het icoontje met de finishvlag stond vol in mijn scherm. Helaas was wat er volgde niet zo glorieus. Ik kon de afspraak met mijzelf niet in lossen.
Er kwam stilstand, een nieuwe vorm van wachten. Zonder een idee waar ik eigenlijk op wachtte, dat het niet de oude Ingeborgh was, dat zag ik inmiddels wel een klein beetje in.
Dus zocht ik iets dat me richting zou geven. De boodschap dat ik toch een level-up was. Dat de tijd van: en ze leefden nog lang en gelukkig nu was aangebroken. Een jaarhoroscoop misschien? 2025 moest toch wel het jaar van de Kreeft worden. De Chinese horoscoop dan, die loopt in een ander ritme. Of tarotkaarten, welke inzicht over mijn toekomst zouden zij me geven? Een nieuwe vorm van controle, verlangen naar zekerheid. Richting in het doolhof waarin ik me bevond.
Vlinders
Maar het universum had blijkbaar andere plannen. Want terwijl ik zocht naar antwoorden in sterren en kaarten, verschenen er vlinders. In de stromende regen op een overvolle hockeytribune. Bij ons thuis, in mijn tuin, tijdens het rondje met Liz. Eentje die mijn dochter volgde op de fiets, van school naar huis, na een teleurstellend cijfer.
Ze kruisen ons pad. Continu. Op vreemde plekken, onverwachte momenten. Soms alleen. Soms in aantallen. Alsof ze iets komen zeggen. Alsof ze de zachte boodschap zijn die ik eigenlijk zocht, in plaats van de harde voorspellingen waar ik naar snakte.
Een vlinder wordt vaak gezien als symbool van een dierbare overledene. Zou het een boodschap zijn van….? Of zijn het vlinders omdat het ons eigen proces weerspiegelt?
♫Unless it’s some kind of hidden message
To show me life is precious
Then I guess it’s true
But to tell the truth, I really never knew ’til I met you
See I was lost and confused
Twisted and used up
Knew a better life existed, but thought that I missed it♫
— Crazy Town, Butterfly
Cocon
Op een zeker moment en alleen de rups weet welk moment dat is, begint het: zich terugtrekken in een cocon. Een fase van volledige gedaanteverwisseling. En op een ander zeker moment, weet alleen de nieuwe vorm dat het tijd is. Om de cocon open te breken, de vleugels uit te slaan, en als nieuwe gedaante, fladderend en fris, de wereld in te gaan.
Als kind dacht ik dat ik voor mijn veertigste dood zou zijn. Inmiddels weet ik: een deel van me is gestorven. De versie die dacht dat ze met controle de chaos kon bedwingen. Die dacht dat ‘klaar’ hetzelfde was als ‘heel’. Mijn ziekte- en herstelfase waren mijn cocon.
En nu leef ik toe naar mijn veertigste, niet als deadline 😉 maar als begin van de volgende fase. Net als een vlinder. Fladderend, vol kleur, de wereld in.