Je kent het commando bij ziekte; niet googelen. Als je hoofdpijn hebt en je googelt het, denk je dat je kanker hebt. Als je kanker hebt en je googelt het, denk je dat je al dood had moeten zijn.
Google is een zoekmachine, en ik gebruikte het na mijn diagnose volop waar het voor gebouwd is. Niet één keer, wel tig keer (per dag).
Kanker en ik kenden elkaar toen nog niet zo goed. En sociaal (ahum) als ik ben wilde ik de levensgevaarlijke tennisbal die zich voorstelde als ‘Bond, James Bond’… oh nee wacht, als ‘Tumor, Tumor met metastasen’, toch graag beter leren kennen.
Ik zocht naar vragen die ik aan de arts moest stellen. Ik zocht ook alvast naar de antwoorden die zij moest geven. Ik zocht naar soortgelijke gevallen als ik, die mij hopelijk een kijkje in mijn voorland konden laten kijken. Niet gevonden, zelfs niet op zoekpagina 10.
En ik zocht naar keiharde statistieken. Dat deed ik wel stiekem. Want als iemand om mij heen het hardop over kansen had, dan snoerde ik ze direct de mond; ik ben een mens, geen kansberekening.
Misschien was mijn schijnheiligheid een bijwerking van de kanker.
In ieder geval wilde ik niet dat anderen mij in een hokje gingen duwen, en dat ik vervolgens in dat hokje het loodje mocht gaan leggen. Toch wilde ik zelf even in het hokje kijken. Om de shock alvast te verwerken.
Hier komen mijn ‘facts en figures’, dan zijn die maar helder.
De officiële diagnose: coloncarcinoom, zegelringceltype. Stadium pT4aN2. Geen erfelijkheid. Maar wel een tumor die door de darmwand heen ging, plus flink wat lymfeklieren die dachten: we willen ook meedoen op dit feestje (dit stond niet in mijn medische dossier). Ik was 38 jaar. Niet erfelijk belast.
Volgens de statistiek had ik een kans van ongeveer 1 op 2,5 miljoen op deze diagnose. Volgens dezelfde statistieken had ik meer kans om door bliksem geraakt te worden én het te overleven.
De statistiek van mijn overlevingskans na 5 jaar voor de behandelingen? Volgens studies ergens tussen de 15 en 40 procent.
Nu, na de HIPEC, en 4 CAPOX kuren is mijn overlevingskans omhooggeschoten. Een beetje als een vuurpijl op oudejaarsavond. Mijn kans om binnen vijf jaar niet aan kanker te sterven ligt nu tussen de 45 en 60 procent. En ook al klinkt dit lekker. Het zegt helemaal niets. Je kunt net die ene uitzondering zijn, zowel aan de goede en aan de verkeerde kant van de statistiek.
Bovendien is de kans het grootst dat je sterft aan totaal iets onverwachts. Dat is de ironie van het leven.
♫Well, life has a funny way
Of sneaking up on you
When you think everything’s okay
And everything’s going right
And life has a funny way
Of helping you out
When you think everything’s gone wrong
And everything blows up in your face♫
— Alanis Morissette, Ironic