Ik heb een ernstige ziekte gehad. En overleefd.
Overleven betekende: in leven blijven, ondanks alles dat leven tegenhield.
Ik ademde. Ik deed wat ik moest doen en onderging wat nodig was.
Misschien lachte ik. Soms huilde ik. Maar ik koos niet. Ik werd geleefd. Ik voelde nauwelijks. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat dat simpelweg niet kon.
En toen kwam het moment dat het niet meer over overleven ging, maar ineens weer over leven.
Ik besefte: ik ben er nog, maar ik ben er niet meer.
En toen kwam de grootste uitdaging. Want waarvoor lééf ik, als ik alles kwijt ben wat ooit vanzelfsprekend leek?
Ik realiseerde me: niet alles waar ik me aan vastklampte, hield mij overeind.
Nog meer loslaten liet me voelen waar ik werkelijk was.
Dat was eng. Nog veel enger dan alles wat ik heb meegemaakt. Maar ook noodzakelijk. Want ik heb niet overleefd om níét mijn leven te leven.
♫ I’m falling in all the good times I find myself longin’ for change, and in the bad times I fear myself ♫
— Lady Gaga & Bradley Cooper, Shallow
En dus leef ik. Niet meer vechtend voor wie ik ooit was.
Niet groots of meeslepend. Ontspannen met mijn dochters en hond.
Ik voel weer. Ik kies weer. Soms onzeker, vaak nieuwsgierig, en liever voor mijzelf. Want ik heb niet alles overleefd om mezelf kwijt te raken in wat er hoort. Ik leef, en dat is genoeg. Voor nu.