Wij hebben thuis maar weinig tradities. Eigenlijk is er maar één écht heilig. Goedheilig, zou je in deze context kunnen zeggen: Sinterklaas.
Zolang ik me kan herinneren, heb ik meer plezier gehad in het vieren van zijn verjaardag dan in mijn eigen. De kneuterigheid. De pepernoten. Lootjes trekken, de voorpret. Wie heeft wie? En het allerbelangrijkste: gedichten.
Twee dingen zijn essentieel bij een goed gedicht: je moet er tijd en aandacht in stoppen, en je mag de waarheid zeggen met een grote knipoog. Want het zijn natuurlijk niet jouw woorden. Nee hoor, die komen van de goedheiligman. Of van Piet.
Ik had nooit gedacht dat ik mijzelf buiten die ene dag in december steeds meer als die goedheiligman zou gaan gedragen.
Eerst professioneel, als zelfstandig ondernemer gaf ik alles. Tijd, aandacht, meedenken, brandjes blussen. Altijd beschikbaar. Altijd loyaal.
Ook als dat betekende dat mijn eigen grenzen vervaagden.
Ook als dat betekende dat mijn eigen kinderen mij misliepen omdat ik “nog even iets moest afmaken”.
Thuis was het niet anders.
Jarenlang gaf ik aan iemand die zelf leeg was.
Liefde, geduld, kansen, geld. Steeds maar hopen dat het dit keer anders zou zijn. Dat ik genoeg zou zijn. Dat geven genoeg zou zijn.
En ergens onderweg werd het leven één lange Sinterklaasperiode.
Je weet vast nog wel dat je vroeger het Intertoys-boek kreeg. Je ging kruisen. Knippen. Plakken. Verlanglijstjes maken. Zonder rekening te houden met tijd, geld, haalbaarheid.
Sinterklaas regelt het wel.
En zo dacht ik ook over mijzelf. Ik regel het wel. Ik kan dit wel.
Iedereen mocht iets uit mijn oneindige jutezak halen, alsof ik, net als hij, het oneindige leven heb. En ik deed het niet eens zoals hij, twee weken per jaar, maar 52 weken per jaar. Soms zelfs 53 weken.
Totdat mijn lijf zei: tot hier. De chemo kwam.
Plotseling was mijn jutezak leeg. Helemaal leeg. Voor het eerst in jaren kon ik letterlijk niets meer geven. Mijn lichaam dwong me tot stoppen waar mijn verstand had geweigerd.
Het was tijd dat mijn innerlijke Sinterklaas gedwongen met pensioen ging.
Langzaam vult mijn jutezak zich weer. En wat is de valkuil groot om meteen weer uit te delen. Als oplossing heb ik een innerlijke hoofdpiet aangesteld. Zijn opdracht is zorgen dat ik cadeautjes weggeef aan mijzelf. Aan anderen die het waarderen en verdienen. Niet omdat ze het op een verlanglijstje hebben geplakt of omdat ze zomaar nemen.
Maar bovenal omdat ik wil geven. Omdat het iets betekent.
En hé, als je toevallig iets uit mijn zak krijgt:
Wees er lief voor.
Het komt niet uit de speelgoedwinkel, maar van mij.
♫Ik ben toch zeker Sinterklaas niet♫
-Edwin Rutten en Kinderen voor Kinderen, Ik ben toch zeker Sinterklaas niet